Sportieve rijder.

Het was een vrijdag of zaterdag, in de ochtend. Zo’n moment waarop ik boodschappen ga doen voor het weekend.
Ik ben met de auto want het is altijd zo’n gesjouw.
Een tijdje lang rijdt er een vuurrode VW Polo voor me. Nogal een sportieve rijstijl. Flink het gas erop en door de bochten zonder knipperlicht.
Ik merk dat ik me een beetje begin te irriteren aan dat weggedrag.
Op een T-splitsing staan we stil, de rode Polo voor me en ik erachter. Tot die rode Polo ineens een ‘strup gas’ geeft in de achteruit zo tegen mijn auto aan knalt!
Voor ik goed en wel met mijn ogen kan knipperen, weer een flinke dosis gas erop en weg. “Wat? Stapt die niet eens uit?” De irritatiegrens zit gelijk ver in het oranje.
Zodra ik kan, ga ik er achteraan. Maar die gast stopt niet. Ik knipper met m’n lichten, en al toeterend probeer ik de snelheid van die Polo bij te houden. Het zal mij niet gebeuren dat zo’n knulletje hiermee wegkomt.
Uiteindelijk staat de Polo even stil. Ik schiet uit mijn auto, storm naar voor en ontplof tegelijkertijd dat ik het portier van die rode Polo opentrek. “Als je tegen iemand aanrijdt, mag je wel even stoppen hoor!”
Ik kijk omlaag op een oud dametje, helemaal vol rimpels en mager. Ze trekt onwillekeurig haar linkerschouder omhoog om zichzelf te beschermen en zie haar handen ook al omhoog komen. Ze stamelt: “Oh…oh…oh sorry, ik uh…. Ik heb het niet gemerkt.” Tegelijk stort mijn stresslevel in als een oude bouwval.
Ik vertel dat ik al heel lang achter haar zit maar ze nergens op reageert. Ik loop terug en kijk naar de schade. Eindelijk kan dat nu. Die blijkt gelukkig ook nog eens reuze mee te vallen.
Ik loop terug naar de dame die nog steeds lijkbleek in de gordel zit. “Het valt gelukkig mee”, zeg ik, “Ik ga er niets mee doen richting verzekering. Maar U moet echt wel beter gaan opletten, hoor. Anders kan het zo maar volgende keer erger aflopen.” Ze knikt en stamelt nog iets onverstaanbaars.
Nog een beetje verbijsterd loop ik terug naar mijn auto. Tegen de tijd dat ik m’n gordel weer om heb, zie ik dame alweer wegspurten.
Eigenlijk voel ik me een beetje schuldig dat ik haar zo liet schrikken.